Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ!



Απαιτούμε την απόλυτη αποκατάσταση κάθε καμένου δένδρου τώρα!
Δεν πρέπει Πάση Θυσία να περάσει το προμελετημένο κακόβουλο αυτό σχέδιο οικοδόμησης εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος !!!!

Ας είναι επιτέλους να συνειδητοποιήσει κάθε Έλληνας αυτής της χώρας πως δεν έχει μόνο υποχρεώσεις.. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ σε αυτό τον τόπο!

Δικαίωμα πρώτα πρώτα στην ζωή του .. δικαίωμα στην ίδια την ζωή!

---ΧΩΡΙΣ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Ο ΜΑΡΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟΣ---

Γνωστές πλέον οι ανακοινώσεις της διεθνής επιστημονικής κοινότητας για τις αλλαγές του κλίματος του πλανήτη που σταδιακά οι θερμοκρασίες αυξάνονται με την ''απλούστατη'' συνέπεια την τήξη των πάγων στους πόλους!
Κατά το μεγαλύτερο ποσοστό , το φαινόμενο αυτό αποτελεί μια καθαρά φυσική εξέλιξη και συνέπεια τις ίδιας αυτής καθ αυτής διαδρομής του ίδιου αυτού φυσικού κύκλου της Γης!
Σίγουρα η συμβολή του ανθρώπινου παράγοντα επηρεάζει και ίσως να επισπεύδει τα γεγονότα που ''σύντομα'' ο κόσμος θα οδηγηθεί σε καταστάσεις που μόνο σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας βλέπαμε έως τώρα...Το πότε? Ένας θεός ξέρει....

Ως εκ τούτου προκύπτει ένα βασικό ζήτημα και αυτό αφορά την από ανάθεση, επιλογή, ψήφιση, όπως θέλει ο καθένας ας το ονομάσει, πολιτική ευθύνη που αυτή δεν είναι τίποτα παραπάνω από την διαχείριση ενός τόπου που οφείλει να είναι οργανωμένος με πρωταρχικό σκοπό την πρόληψη αλλά και την διευθέτηση παντός είδους ανάγκης με απώτερο σκοπό την ομαλή λειτουργία του δημόσιου φορέα αλλά και την ανάπτυξη του!

Λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν το θέμα αυτό της κλιματικής κρίσης θα έλεγα εγώ.. και αν συγχρόνως αναλογιστούμε το τι συμβαίνει συνεχώς στο εγχώριο οικοσύστημα .. σε σχέση πάντα με την κακόβουλη αντίληψη δημοσίων και μη, ατόμων και όχι προσώπων... τότε κατά την γνώμη μου καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η πολιτική ευθύνη για τις συνέπειες αυτού του άρρωστου φαινομένου πυρομανίας με σκοπό την χρηματική κερδοφορία αποτελεί εγκληματική πράξη και χρίζει της ανάλογης αντιμετώπισης!

Πρόκειται για οικολογικό ολοκαύτωμα!!

..του οποίου οι συνέπειες θα είναι τραγικές! Αν μιλάμε για ποιότητα ζωής... πως μπορούμε να το λέμε μέσα σε ένα περιβάλλον που μαραζώνει καιόμενο? Που χάνεται κάθε φυσικός μηχανισμός αποθήκευσης υπογείων υδάτων όπου σε σχέση με κάθε δένδρο ξεχωριστά διαμορφώνουν άριστες θερμοκρασιακές συνθήκες, καθώς συγχρόνως αποτελεί παράγοντα παραγωγής οξυγόνου?

Κατά την γνώμη μου τα πράγματα είναι τραγικά καταρχήν ως προς την έλλειψη συνειδητότητας του ζητήματος!

Ως προς την αδυναμία διεκδίκησης του δικαιώματος υπεράσπιση της γης και των παράγωγων της! Της γης στην οποία ζούμε εμείς οι ίδιοι! Στην προκειμένη περίπτωση ονομάζω ως γη τον δικό μας τόπο! ...αλήθεια..πόσο δικός μας είναι τελικά που δεν μπορούμε να τον φροντίσουμε? να τον ελέγξουμε? να τον υπερασπιστούμε? Κάτι ''μαγικό'' μας έκανε να μην τον νοιώθουμε πια δικό μας... κάτι που το αφήνουμε ακόμα να μας πείθει πως δεν μας ανήκει...

Αν μας ανήκει τότε γιατί δεν τον προστατεύουμε?

Αν δεν μας ανήκει τότε με ποιο δικαίωμα τον καίμε, ή τον αφήνουμε να καεί?

Η πολιτική ευθύνη είναι τεράστια!
Η πολιτική ασυλία αποτελεί απόλυτη καταδίκη για κάθε τι που αυτή πραγματεύεται ότι δημόσιο και ιδιωτικό!
Πολιτική ασυλία σημαίνει ''μπαίνω αλέθω και αλεστικά δεν δίνω''
Αν οι δημόσιοι διαχειριστές ήταν υπόλογοι ,πραγματικά όμως υπόλογοι και δια νόμου άμεσα υπεύθυνοι, τότε σας πληροφορώ πως δεν θα είχε καεί ούτε γλάστρα!!!! Και το σίγουρο είναι πως θα είχαμε λιγότερους από 300 βουλευτές για τον απλό λόγο ότι η πολιτική ευθύνη θέλει κότσια... και δυστυχώς ελάχιστοι από εκείνους τα έχουν ...

Το δις εξαμαρτείν ανδρός ενόχου εστίν!!! Και οι παρόντες διαχειριστές είναι απόλυτα ένοχοι για το ΕΓΚΛΗΜΑ που διεπράχθη!

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2009

ΤΟ ΔΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ ΑΝΔΡΟΣ ΕΝΟΧΟΥ ΕΣΤΙΝ!!!!







ΤΟ ΔΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ ΑΝΔΡΟΣ ΕΝΟΧΟΥ ΕΣΤΙΝ!!!!


Ελλάδα των ηρώων Ελλάδα και των ανεύθυνων!
Ελλάδα του πολιτισμού Ελλάδα και του απολίτιστου!
Ελλάδα της γνώσης Ελλάδα και της άγνοιας!!
Ελλάδα της σοφίας Ελλάδα και της ηλιθιότητας!!

Φωτιά στα μπατζάκια μας!
Μέσα σε δυο χρόνια κατακαήκαμε! Σημαντικές δασικές περιοχές παραδόθηκαν στο ακόρεστο εκείνο στοιχείο της φύσης καταβροχθίζοντας ότι βρίσκονταν μπροστά του!
Περσινές υποκριτικές πλερέζες των υπευθύνων ανευθύνων ξεχάστηκαν για να έρθουν ξανά στο προσκήνιο εν όψη των φλογερών γεγονότων! Αλλά μυαλό κουκούτσι...

Για μια ακόμα φορά καμία πρόληψη...
Για μια ακόμα φορά καταστροφή...
Για μια ακόμα φορά θρήνοι και οδυρμοί χωρίς παρηγοριά..
Για μια ακόμα φορά λόγια παχιά , γραφικά και κουστουμάτα...
Για μια ακόμα φορά διεθνές ρεζιλίκι στα ξένα ειδησιογραφικά δελτία, δηλαδή σε όλο τον δυτικό κόσμο...
... που δεν ''είμαστε'' ικανοί ούτε τον Μαραθώνα να προστατεύσουμε απ την φωτιά, όπως πριν έναν χρόνο και την Ολυμπία!

ΠΡΟΘΥΠΟΥΡΓΟΣ :

«Ενημερώθηκα στο Κέντρο Επιχειρήσεων από τους αρμόδιους. Η κατάσταση εξακολουθεί να είναι δύσκολη. Η υπερπροσπάθεια συνεχίζεται, σε όλα τα μέτωπα, και στη διάρκεια της νύχτας από τις επίγειες δυνάμεις», δήλωσε ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο οποίος μετέβη αργά το βράδυ στο Συντονιστικό Επιχειρησιακό Κέντρο Υπηρεσιών του Πυροσβεστικού Σώματος

«Θέλω, με την ευκαιρία αυτή, να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι συμμετέχουν σ' αυτή την πολύ δύσκολη μάχη», πρόσθεσε.....(απο naftemporiki.gr)

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009 23:14
...τι να πει κανείς...........

Το ίδιο κουτόχορτο κάθε χρόνο...η ίδια γραφικότητα..τα ίδια αποτελέσματα. Οι ίδιες ήττες!
Είναι ήττα η αποτυχία προφύλαξης και υπεράσπισης της ίδιας σου της περιουσίας...πόσο μάλλον όταν δεν σου ανήκει αποκλειστικά! Όταν αποτελεί δημόσια περιουσία και μάλιστα ιστορικής σημασίας...
...και κλασσικά , τα ΜΜΕ κατευναστικό ρόλο παίζουν ως συνήθως ''γραφικοποιόντας'' τα γεγονότα για ιδίον όφελος.

Η χώρα δεν δουλεύει! Δεν οργανώνει! Δεν προλαμβάνει! Δεν συναισθάνεται!
Ο κόσμος κοιμάται τον δίκαιον ...
Αναρωτιέμαι γιατί δεν πέταξαν τα εναέρια μέσα όλη τη νύχτα...λόγο του αέρα μήπως? (ακόμα φυσάει...) .. λόγο ορατότητας μήπως? (ανεπαρκή τα ηλεκτρονικά μέσα που διαθέτουν...τζάμπα τα λεφτά του Hellas sat - Ελληνικού δορυφόρου)...
...ούτε καν να σκεφτούν έναν πλωτό υδροδιάδρομο με ανάλογους λαμπτήρες για την εξυπηραίτηση των υδροπλάνων σε νυχτερινές πτήσεις!

Θα έλεγε κανείς πως είναι ταγμένοι να καταστρέψουν τα πάντα!!!

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!!!!

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009

anas.dim. art-draseis

http://anasdimartdraseis.blogspot.com/

Τρίτη 18 Αυγούστου 2009

http://www.youtube.com/watch?v=3-dpwLr0GgY

  1. http://www.youtube.com/watch?v=3-dpwLr0GgY

schiller | tired | HD | live 2008

http://www.youtube.com/watch?v=uIVqBwtxBvk

Σάββατο 15 Αυγούστου 2009

Μάνος Κατράκης Ο Τραγικός Δράστης!


Ο Μάνος Κατράκης γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1908 στο Καστέλι Κισσάμου, στην Κρήτη. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του έμπορου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης. Πριν συμπληρώσει τα 10 του χρόνια η οικογένεια του μετακόμισε στην Αθήνα καθώς οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν και τόσο καλά και θεώρησαν πως η πρωτεύουσα θα προσέφερε περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες από τη Μεγαλόνησο.

Τον μικρό Μάνο «γοήτευε» το ποδόσφαιρο. Έπαιζε αρχικά στην ομάδα του «Κεραυνού» και μετά στον «Αθηναϊκό». Κάποια στιγμή σε νεαρή ηλικία αναγκάζεται να γίνει ο «προστάτης» της οικογένειας καθώς ο πατέρας του λείπει πια συνεχώς και ο μεγαλύτερος αδερφός του Γιάννης είναι ήδη ξενιτεμένος στην Αμερική.

Γρήγορα πάντως το ταλέντο του θα ανακαλυφθεί. Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή στην Αθήνα το 1927. Ο σκηνοθέτης Κώστας Λελούδας θα ενθουσιαστεί από το μπρίο και τη δυναμικότητα του νεαρού και έτσι ένα χρόνο αμέσως μετά θα παίξει στην πρώτη βουβή ταινία «Το λάβαρο του '21» (1928). Ταυτόχρονα σχεδόν συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις τοπικών θιάσων, όπως του «Θιάσου Νέων» του Ανδρέα Παντόπουλου και του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη, μέχρις ότου καταφέρνει να μπει στο Εθνικό Θέατρο (1931).

Από κει και πέρα όλα άλλαξαν ραγδαία για τον Κατράκη. Η δεκαετία του '30 έφερε την καταξίωσή του στο θεατρικό σανίδι, τη γνωριμία του με εξέχουσες προσωπικότητες του καιρού (όπως ήταν η φιλία του με τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο) αλλά και τον πρώτο του γάμο, σε ηλικία 25 ετών, με την επίσης ηθοποιό, Άννα Λώρη. Από το 1933 έπαιξε κατά σειρά με τους θιάσους Λουδοβίκου Λούη, Μήτσου Μυράτ, Βασίλη Αργυρόπουλου και Μαρίκας Κοτοπούλη μέχρι το 1935 όταν επαναπροσλήφθηκε από το Εθνικό θέατρο.

Ο γάμος του τέλειωσε σύντομα και γρήγορα ήρθε ο πόλεμος κι η κατοχή. Συμμετείχε στο μέτωπο και πολέμησε γενναία αλλά δραματικά γεγονότα στιγμάτισαν την τότε ζωή του: ένας δεύτερος γάμος που κι αυτός δεν ορθοπόδησε, ο χαμός κατά τη γέννα των μοναδικών δίδυμων παιδιών του, η ένταξή του στο ΕΑΜ και στην αριστερά, που τον έβαλαν αργότερα στο στόχαστρο των συντηρητικών παρατάξεων. Το 1943, όταν ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού θεάτρου Θεσσαλονίκης όπου και έπαιξε μέχρι το 1946 όταν επαναπροσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο για ένα έτος. Τότε, αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», εξορίστηκε στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και τον Αη Στράτη, μέχρι το 1952. Η φιλία του και η κοινή πορεία με συναγωνιστές του, όπως ο Γιάννης Ρίτσος και ο Γιάννης Χοντζέας, τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τις δραματικές αυτές στιγμές. Ταυτόχρονα είχε τη δύναμη να εμψυχώνει όποιον συναντούσε στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη.

Όταν πια στις αρχές της δεκαετίας του '50 επιστρέφει στην Αθήνα οριστικά, το μετεμφυλιακό κλίμα είναι βαρύ. Λίγες πόρτες ανοιχτές, λίγες δουλειές. Αναγκάζεται να εργαστεί ευκαιριακά (στο ραδιόφωνο στην αρχή) αλλά σιγά-σιγά κατορθώνει να πάρει μικρούς ή μεγαλύτερους ρόλους στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Επίσης το 1951 - 1952 διοργανώνει «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Το 1952 πρωταγωνίστησε στον «Προμηθέα» του Αισχύλου με τον Θυμελικό θίασο του Καρζή σε Δελφούς και Αθήνα όπου μετά την παράσταση δέχεται την έκφραση συγχαρητηρίων από τους Βασιλείς. Ακολούθως πρωταγωνίστησε στο θίασο της Κοτοπούλη και το 1953 οργάνωσε δικό του θίασο. Από του 1954 είναι πρωταγωνιστής του «Θεάτρου Αθηνών» και από το επόμενο έτος του «Εθνικού Λαϊκού Θεάτρου» στο οποίο ανέβαιναν συνεχώς παραστάσεις και με μεγάλη επιτυχία.

Στα 1954 θα γνωρίσει την πιο σημαντική σύντροφο της ζωής του και μετέπειτα σύζυγό του (τρίτη και τελευταία), τη Λίντα Άλμα μετά από μία θεατρική πρεμιέρα. Από κείνη τη μέρα και μετά δε θα τους ξαναχωρίσει τίποτα, μονάχα ο θάνατος του μεγάλου ηθοποιού, τριάντα χρόνια αργότερα.

Η επόμενη περίοδος ήταν η πιο λαμπρή για τον Κατράκη, τον καθιέρωσε και τον καταξίωσε ως μεγάλο άνθρωπο της τέχνης στη συνείδηση όλων.

Οι μεγάλες αγάπες του Μάνου Κατράκη ήταν εκτός από το θέατρο και την τέχνη γενικότερα (σκιτσάριζε και έγραφε ποίηση), οι γυναίκες και ο ιππόδρομος. Πολλά έχουν ειπωθεί για αυτά του τα πάθη, ωστόσο το μόνο αναμφισβήτητο είναι το αστείρευτο και φυσικό του ταλέντο, η υπέροχη φωνή του (π.χ. όταν απαγγέλλει το «Άξιον Εστί» του Ελύτη ή το «Πέντε η ώρα που βραδιάζει» από το θρήνο για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας του Λόρκα), τα αδιαπραγμάτευτα ιδανικά του.

Η συνεχής καταπόνηση του οργανισμού του δημιούργησε με τον καιρό προβλήματα και η υγεία του εξασθένησε. Μανιώδης καπνιστής σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής του, αρνήθηκε να ακολουθήσει αυστηρό πρόγραμμα θεραπείας. Έτσι, λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας στην οποία πρωταγωνίστησε -το Ταξίδι στα Κύθηρα με σκηνοθέτη το Θόδωρο Αγγελόπουλο- άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, σε ηλικία 76 ετών.

Επιλεκτική ταινιογραφία


απο ΒίκιΠαιδία
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

Αναΐς Νιν


Η Αναΐς Νιν (Anaïs Nin, 21 Φεβρουαρίου 1903 - 14 Ιανουαρίου 1977) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, ταξιδεύτρια και δοκιμιογράφος. Έγινε περισσότερο γνωστή μέσα από την έκδοση των ημερολογίων της. Ξόδεψε πάνω από 40 χρόνια, στο μεγάλο ταξίδι της αυτογνωσίας κι έγινε πασίγνωστη για τούτο ακριβώς. Πίστευε πως την ελευθερία, μας τη χαρίζει μόνο το μακρύ κι επίπονο ταξίδι προς την αυτογνωσία («Είναι εντάξει για μια γυναίκα, να 'ναι πάνω απ' όλα άνθρωπος. Εγώ ήμουν πρωτίστως γυναίκα»).

H Αναΐς Νιν γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1903 στο Νεϊγί της Γαλλίας. Πατέρας της ήταν ο συνθέτης-πιανίστας Joaquin Nin γεννημένος στη Κούβα, όπου επέστρεψε αργότερα, μα μεγαλωμένος στην Ισπανία, και μητέρα της η Rosa Culmell y Vigaraud, γαλλο-κουβανο-δανικής καταγωγής, κλασσική αοιδός και πολύ κοινωνική. Μετά από μια κοσμοπολίτικη παιδική ζωή, η Ρόζα εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη, το 1914, μαζί με τα τρία της παιδιά, - είχε άλλους δύο γιους, από προηγούμενο σύζυγο. Η Αναΐς Νιν ήταν αυτοδίδακτη, περνώντας πολύ χρόνο κατά τη νεότητά της, σε ταξίδια και διαβάζοντας σε βιβλιοθήκες. Έγραφε από μικρή, κυρίως στα γαλλικά κι άρχισε να γράφει στα αγγλικά, μετά τα 17 της.

Στα 20 της στη Νέα Υόρκη γράφεται να σπουδάσει Τέχνη, σε καθολικό σχολείο, μα αποβάλλεται. Ξεκινά να δουλεύει ως μοντέλο και χορεύτρια και στα 23 παντρεύτηκε τον τραπεζίτη και καλλιτέχνη, Hugh Guiler, που αργότερα έγινε γνωστός ως παραγωγός ταινιών. Όταν άρχισε να γράφει μυθιστοριογραφία, μετακόμισε με τον σύζυγό της στο Παρίσι και συνδέθηκε με την ομάδα της Βίλας Σερά. Σημαντικό ρόλο και επίδραση είχε στη ζωή της ο Αμερικανός συγγραφέας, Χένρι Μίλερ. Γνωρίστηκαν το 1932 και ξεκίνησαν μια μακράς διάρκειας σχέση, επηρεάζοντας ο ένας τον άλλο τόσο στη τέχνη του όσο και στη ζωή του. Του χρηματοδότησε μάλιστα και το πρώτο του βιβλίο, Ο Τροπικός Του Καρκίνου, που έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία. Όταν η σχέση τους διακόπηκε, τον κατηγόρησε πως έτρεφε μειωτική άποψη για όλες τις γυναίκες, πως «τις βλέπει σα μια τρύπα, μια βιολογική ντροπή». Με τον Όττο Ρανκ, έναν άλλο εραστή της, ξεκίνησε να μελετά ψυχανάλυση, μετά από μερικές συνεδρίες ως ασθενής του Ρενέ Αλαντί, αλλά και του Καρλ Γιουνγκ για σύντομο διάστημα, και εργάζεται και ως λαϊκή ψυχαναλύτρια.

Η καριέρα της ως συγγραφέα ξεκίνησε το 1932 που δημοσίευσε μια σπουδή για το έργο του Ντ. Χ. Λόρενς και συνεχίστηκε αργότερα με αρκετά βιβλία. Στις αρχές της δεκαετίας του '40, επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και δημοσίευσε έργα της με δικά της έξοδα. Με τον όλο κατανόηση για τις εξωσυζυγικές της δραστηριότητες, σύζυγο, απόλαυσε έναν ευτυχή και ήρεμο γάμο που κράτησε πάνω από 50 χρόνια. Ωστόσο, στην Καλιφόρνια, διατηρούσε ακόμα ένα σύζυγο, τον Rupert Pole και μαζί του έζησε 25 χρόνια. Δηλαδή η ζωή της από ένα σημείο και μετά, μοιράζονταν μεταξύ των δυο. Στις δεκαετίες '40 και '50, έκανε γνωριμίες με πολλούς νέους συγγραφείς της εποχής, μεταξύ αυτών οι Robert Duncan, Gore Vidal και James Leo Herlihy.

Ωστόσο, ακόμα και μέχρι το 1960, παρέμενε σχετικώς άγνωστη, μέχρι που δημοσίευσε τα Ημερολόγιά της, έργο που λογίζεται ως πρωτόλειο, δεδομένου ότι άρχισε να το κρατά από τα 11 της. Το δημοσιευμένο κομμάτι από αυτά -δέκα ολόκληροι τόμοι-, καλύπτει τις χρονιές από το 1934 μέχρι το 1974, όπου εμφανίζεται ανάγλυφα η πορεία της ως γυναίκας και καλλιτέχνιδος, με μια διαύγεια και διορατικότητα, ως προς τις αναλύσεις, αξιοθαύμαστη. Δημοσίευσε τον πρώτο τόμο όταν ήταν ήδη 63 ετών κι εκτός από βιογραφικό έργο, πρόκειται και για μια αναμφισβήτητα καλλιτεχνική εργασία. Κάθε τόμος έχει ένα ενοποιημένο, ομογενές και πλήρες θέμα. Σκηνές και άτομα, ζωηρά, πράγμα που εμφανίζεται σαφώς στους διαλόγους, και μακροσκελείς παρατηρήσεις, που αντιπαραβάλλονται με αινιγματικά σχόλια. Παρόλο που χαρακτηρίστηκε ναρκισσίστρια, η φεμινιστική τάση της, μαζί με την αέναη αναζήτηση της αυτογνωσίας της, την έκαναν ελκυστική ομιλήτρια για διαλέξεις στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Βέβαια δεν υπήρξε ποτέ ακτιβίστρια στο φεμινιστικό κίνημα και δε πίστεψε ποτέ στις αλλαγές των πολιτικών συστημάτων, επειδή: "Τα συστήματα είναι φθαρτά, έτσι νιώθω, πως οι μεγάλες αλλαγές θα προέλθουν από μεγάλη συλλογική αλλαγή στις ανθρώπινες συνειδήσεις".

Οι τελευταίοι τόμοι δημοσιεύτηκαν μετά θάνατο, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Είχε πεθάνει στις 14 Ιανουαρίου του 1977, στο Λος Άντζελες.


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%90%CF%82_%CE%9D%CE%B9%CE%BD

http://www.youtube.com/watch?v=AtLflH3-Jl4
http://www.youtube.com/watch?v=q-79JExuyEs