Έρωτας και θάνατος

Δημήτρης Λιαντίνης |(1942 - 1998)|

Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι,

γεννιέται το σύμπαν.

Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές,

κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι,

γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του.

Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος,

πεθαίνει το σύμπαν.

Ή για να μικρύνω το βεληνεκές,

κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη Γη,

στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.

Έτσι, από την άποψη της ουσίας

ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου.

Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής.

Πιό πλατιά, και πιό μακρυά, και πιο βαθιά,

ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι

ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος.

Είναι το Α και το Ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος Θεού.

Είναι το Είναι και το Μηδέν του Όντος.

Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.

Έξω από τον έρωτα και το θάνατο,

πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει.

Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης,

εγίνανε για να υπηραιτήσουν τον έρωτα και το θάνατο.

Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης,

ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική,

λειτουργούν για να υπηραιτήσουν τον έρωτα και το θάνατο.

Όλα τα όντα, τα φαινομενα και οι δράσεις του κόσμου

είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί,

εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου.

Γι΄αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί και ομοιότητες.

Είναι συμπληρώματα και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.

Ο έρωτας είναι γνώση.

Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά.

Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρονίμου Ασώτου.

Πως η φύση ορίζει

το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά

και θεία στέρηση για το θηλυκό.

Και το θηλυκό

να κυνηγάει τις τύψεις του.

Στον έρωτα,

όλα γίνονται για το θηλυκό.

Η μάχη και η σφαγή του έρωτα,

έχει το νόημα να πεθάνεις για το θηλυκό

και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου.

Πάντα σου

μελαγχολικός και ακατάδεχτος.

Στη σωστή ερωτική ομιλία,

το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας

και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης.

Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα.

Για στήσιμο πολύ μεταξωτό.

Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ.

Κουκουλιάρικο.

Και η κλωστή μπιρσιμένια.

Το πρώτο λοιπόν είναι πως

όταν το θηλυκό είναι θηλυκό,

την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη,

την έχει ο άνδρας.

Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα θα φταίει ο άνδρας.

Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.

Έρωτας είναι

η τέχνη του να φεύγεις..

Να φεύγεις..

..αλλά πως να φεύγεις!

Το πράγμα θέλει μεγάλη προσοχή.

Γιατί ο ορισμός είναι τορπίλη

που το παίζει στα χέρια του μικρό παιδί.

Το παίζει στα χέρια του και δεν ξέρει τι είναι.

Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι,

που η σφαγή που θα νοιώθεις

να είναι πιό σφαγερή από τη σφαγή που νοιώθει ο σύντροφος που αφήνεις.

Αν εκείνος πονάει τρείς,

εσύ να πονέσεις εννιά.

Εδώ σε θέλω κάβουρα, που λένε, να περπατάς στα κάρβουνα.

Χόρεψες ποτές σου το χορό του αναστενάρη, χωρίς να ΄σαι αναστενάρης?

Νέκυια.

Νέκυια σημαίνει να ζήσεις ζωντανος σε όλη τη ζωή σου

τη γνώση και τη λύπη του θανάτου σου,

εδώ στον απάνω κόσμο.

Νέκυια σημαίνει

να στοχαστείς και να ζήσεις τη ζωή σου,

όχι μισή, αλλά ολόκληρη.

Με την απλή δηλαδή και τη βέβαιη γνώση,

ότι ενώ υπάρχεις, ταυτόχρονα δεν υπάρχεις.

Ότι ενώ ζεις αυτό που είσαι,

δηλαδή ζωντανός του σήμερα,

ταυτόχρονα ζείς κι αυτό που δεν είσαι,

δηλαδή το

νεκρός του αύριο.

Η ζωή σου στην ουσία της είναι,

η δυνατότητα και η δικαιοδοσία της φαντασίας σου.

Όχι άλλο.

Θα πεθάνω θάνατε.

Όχι όταν θελήσεις εσύ,

αλλά όταν

εγώ θα θελήσω.

Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη,

δεν θα γίνει το δικό σου.

Αλλά το δικό μου.

Παλεύω τη θέληση σου.

Παλεύω τη δύναμη σου.

Σε καταπαλεύω ολόκληρον.

Μπαίνω μέσα στη Γη,

όταν εγώ αποφασίσω.

Όχι όταν αποφασίσεις εσύ.

Και ΄σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί.

Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα.

Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου.

Ο τάφος,

η ταφόπλακα,

το σκοτάδι,

το ποτέ πιά και όλα σου τα υπάρχοντα,

μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν.

Δημήτρης Λιαντίνης |(1942 - 1998)|

Tα μάτια σου με καίνε γιατί 'σαι μανεκένε.

Τζουζέπε Βέρντι!

Ο Τζιουζέπε Φορτουνίνο Φραντσέσκο Βέρντι (ιταλικά:Giuseppe Fortunino Francesco Verdi, 10 Οκτωβρίου 1813 – 27 Ιανουαρίου 1901) ήταν Ιταλός μουσικός συνθέτης, από τους διασημότερους στο είδος της όπερας. Ανάμεσα στα δημοφιλέστερα έργα του ανήκουν οι όπερες Ριγκολέττο, Τραβιάτα και Αΐντα. Είναι ο συνθέτης του Ιταλικού εθνικού ύμνου.

Γεννήθηκε στη Ρονκόλα, κοντά στο Μπουσέτο της Ιταλίας και πέθανε στο Μιλάνο. Πολύ νωρίς έδειξε καταπληκτική κλίση στη μουσική και στα 23 του χρόνια πήρε τη θέση του διευθυντή της φιλαρμονικής του Μπουσέτο. Το 1839 παρουσιάστηκε η πρώτη του όπερα Ομπέρτο, στη σκάλα του Μιλάνου, με πολύ καλές κριτικές. Τον ίδιο χρόνο ο θάνατος της γυναίκας του και των δύο παιδιών του τον έφεραν σε απελπισία σε σημείο να μη θέλει πλέον άλλο ν΄ ασχοληθεί με τη μουσική.

Παρά ταύτα το 1840 παρουσιάστηκε η κωμική όπερα Μια μέρα βασιλείας, η οποία όμως σημείωσε αποτυχία. Στενοχωρημένος ο Βέρντι αποσύρθηκε στο σπίτι του στο Μιλάνο. Έτσι δύο χρόνια μετά, με τον θρίαμβο της τέχνης πάνω στον πόνο του, το 1842, αποδέχθηκε την πρόταση να ξαναρχίσει να γράφει όπερες για τη Σκάλα του Μιλάνου και η όπερά του Ναμπούκο ή Ναβουχοδονόσωρ απέσπασε πολύ καλές κριτικές και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Από τότε ο Βέρντι αφοσιώθηκε στη σύνθεση όπερας. Ήταν η αρχή μιας θριαμβευτικής σταδιοδρομίας που συνδέθηκε πολύ στενά με τις προσπάθειες για την πολιτική ένωση της Ιταλίας. Μια τάση που ο ίδιος ο Βέρντι ενεθάρρυνε με τη θεματολογία των έργων του, τα οποία, εμπνεόμενα από το ιστορικό παρελθόν και επενδυμένα με εντυπωσιακά χορωδιακά, δημιουργούσαν εύκολα στο κοινό συνειρμούς με την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα.

Με τους Λομβαρδούς (1843), τον Ερνάνη (1844), τον Αττίλα (1846), τη Λουίζα Μίλλερ (1847) και τον Μάκβεθ (1849) ο Βέρντι πέτυχε την αναγνώρισή του ως συνθέτη και εκτός Ιταλίας. Στις αρχές τις δεκαετίας του 1850 τρείς όπερές του, ο Ριγκολέττο (1851), ο Τροβατόρε (1853) και η Τραβιάτα (1853), είχαν τεράστια επιτυχία, όπως και ο Σικελικός Εσπερινός (1855) και ο Χορός Μεταμφιεσμένων (1859). Η διεθνής του καταξίωση φαίνεται και από το γεγονός ότι οι επόμενες όπερές του πρωτοανέβηκαν σε λυρικά θέατρα εκτός Ιταλίας. Το 1862 Η Δύναμη του Πεπρωμένου παρουσιάστηκε στην Αγία Πετρούπολη, ο Δον Κάρλος το 1867 στο Παρίσι και η Αΐντα το 1871 στο Κάιρο, για τα εγκαίνια της διώρυγας του Σουέζ.

Μετά από ένα μεγάλο διάστημα σιωπής, η γνωριμία του με τον κατά πολύ νεότερό του ποιητή και συνθέτη Αρίγκο Μπόιτο ανανέωσε το ενδιαφέρον του Βέρντι για την όπερα. Το 1887 παρουσιάστηκε ο Οθέλλος και τέλος το 1893 ο Φάλσταφ και τα δύο σε λιμπρέτα του Μπόιτο βασισμένα σε έργα του Σαίξπηρ. Ο Βέρντι πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1901 ύστερα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην κηδεία του προσήλθαν 200.000 άνθρωποι, τιμή που άρμοζε στον μεγάλο Ιταλό που τόσο αγαπήθηκε.

Εκτός από τις 26 όπερες ο Βέρντι έγραψε και εκκλησιαστική μουσική. Κορυφαίο έργο του σε αυτό τον τομέα είναι το Ρέκβιεμ (1874), πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης τα θρησκευτικά Τέσσερα ιερά κομμάτια (1898). Επίσης έγραψε αρκετές ρομάντσες και ένα κουαρτέτο για έγχορδα σε μι ελάσσονα (1873).

Εκτός μουσικής σκηνής διακρίθηκε για τον καλό χαρακτήρα του και τις αγαθοεργίες του. Μεταξύ άλλων χρηματοδότησε την ανέγερση και τη λειτουργία ενός νοσοκομείου και δημιούργησε έναν Οίκο Ανάπαυσης για τους αναξιοπαθούντες μουσικούς, σε μια κρύπτη του οποίου τάφηκε και ο ίδιος.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια._

VERDI-NABUCCO-VA PENSIERO SULL ALI DORATE-Drawing Dim.Anastasakis

Πλούσιοι και πένητες μετ’ αλλήλων χορεύσατε˙
Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών.
Μηδείς θρηνείτω πενίαν˙
Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα˙

Βεβαιότις Βεβαιοτήτων Τα πάντα Βεβαιότις!

Μύγα Μέλισσα

Κάποτε είπε κάποιος...
...πως, υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που ομοιάζουν με τις μύγες και αυτοί που λειτουργούν σαν τις μέλισσες.
΄΄Αν μια μύγα βρεθεί σε περιβάλλον γεμάτο από λουλούδια και σε μια άκρη υπάρχει μια ''ακαθαρσία'', σε αυτήν θα πάει να κάτσει..γιατί είναι στην φύση της να τρέφεται από αυτά.
Αν τώρα, μια μέλισσα βρεθεί σε τόπο γεμάτο ακαθαρσίες και κάπου εκεί υπάρχει ένα λουλούδι, σε αυτό θα πάει να κάτσει..γιατί αυτό αναζητά!΄΄

...δύσκολο η αλήθεια...

Jackson Pollock and Lee Krasner

The end

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end
Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
I'll never look into your eyes...again
Can you picture what will be
So limitless and free
Desperately in need...of some...stranger's hand
In a...desperate land
Lost in a Roman...wilderness of pain
And all the children are insane
All the children are insane
Waiting for the summer rain, yeah
There's danger on the edge of town
Ride the King's highway, baby
Weird scenes inside the gold mine
Ride the highway west, baby
Ride the snake, ride the snake
To the lake, the ancient lake, baby
The snake is long, seven miles
Ride the snake...he's old, and his skin is cold
The west is the best
The west is the best
Get here, and we'll do the rest
The blue bus is callin' us
The blue bus is callin' us
Driver, where you taken' us
The killer awoke before dawn, he put his boots on
He took a face from the ancient gallery
And he walked on down the hall
He went into the room where his sister lived, and...then he
Paid a visit to his brother, and then he
He walked on down the hall, and
And he came to a door...and he looked inside
Father, yes son, I want to kill you
Mother...I want to...WAAAAAA
C'mon baby,--------- No "take a chance with us"
C'mon baby, take a chance with us
C'mon baby, take a chance with us
And meet me at the back of the blue bus
Doin' a blue rock
On a blue bus
Doin' a blue rock
C'mon, yeah
Kill, kill, kill, kill, kill, kill
This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end
It hurts to set you free
But you'll never follow me
The end of laughter and soft lies
The end of nights we tried to die
This is the end